Orzeczenia sądów administracyjnych w sprawach własności przemysłowej

Z braku czasu na dłuższe komentarze (choć tyle ciekawych rzeczy się dzieje, zwłaszcza korci mnie dopisanie jakiś uwag do wyroku Sądu Polubownego przy PIIT w sprawie domeny bileteria.pl), przywołam tylko kilka starszych orzeczeń, na które trafiłem w sieci.

Pierwsza rzecz to strona WKTiR w Poznaniu, na którą kiedyś odsyłałem, a zwłaszcza wydawanego przez nich Nowatora XXI. W internecie dostępne są już wybrane artykuły z numeru 6 (zawsze jest tylko kilka wybranych artykułów), ja chciałem odesłać natomiast do numerów wcześniejszych. Najpierw numer 2/2007, w którym znaleźć można wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 października 2005 r. VI SA/Wa 682/05), którego teza brzmi następująco:

Brak nowości wzoru użytkowego, w świetle art. 11 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (Dz. U. z 1993 r. Nr 26, poz. 117 ze zm.), musi być udowodniony, z powołaniem się na konkretny dowód. Nie wystarcza tutaj domniemanie.

Warto też przytoczyć dwa fragmenty uzasadnienia, które gdzieś czasem mogą się przydać:

Według Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jeżeli wzór użytkowy stanowi zestawienie przedmiotów o trwałej postaci, to wprowadzenie w nim – w stosunku do znanego stanu techniki – zmian tylko w kilku częściach składowych stanowi już o powstaniu innego zespołu części składowych, a więc innego przedmiotu

oraz

Sąd odniósł się także do cechy użyteczności wzoru użytkowego, która znajduje oparcie w przesłance stosowalności. Terminowi temu nie należy jednakże nadawać nadmiernie szerokiego zakresu. Równocześnie od wzoru użytkowego wymaga się tych samych cech sprawności i dojrzałości technicznej, jakich orzecznictwo i doktryna wymagają od wynalazku patentowalnego. Wzór użytkowy nadający się do ochrony musi wiec cechować nie tylko powtarzalność rezultatu, lecz także „zupełność” rozwiązania, wystarczający stopień ujawnienia i zadowalający stopień bezpieczeństwa stosowania pomysłu.

Całość wyroku (i innych artykułów nr 2/2007 – tutaj.

Z kolei w numerze 4/2007 zamieszczono wyrok z 28 lipca 2006 r., VI SA/Wa 1048/06, który dotyczy wydawałoby się dość prostej sprawy, mianowicie terminu uiszczania opłat za kolejne okresy ochronne, w przypadku gdy decyzja o udzieleniu prawa ochronnego została wydana po rozpoczęciu drugiego okresu ochrony. Sąd administracyjny uznał, że:

Stosownie do przepisu art. 224 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. nr 119, poz. 1117 ze zm.) termin do uiszczenia opłaty za drugi okres ochrony wzoru użytkowego nie może przypadać wcześniej niż termin do uiszczenia opłaty za I okres ochrony, zaś ten, zgodnie z art. 224 ust. 1 powołanej ustawy, upływa w terminie trzech miesięcy, licząc od dnia doręczenia uprawnionemu decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu prawa ochronnego na wzór przemysłowy.

Choć sprawa ta może nie wydawać się tak ciekawa jak np. orzeczenia dotyczące merytorycznych przesłanek przyznania ochrony na znak towarowy, to jednak w praktyce może się przydać, więc warto przeczytać całość, która dostępna jest – tutaj.

Prócz stron Nowatora, warto też wybrać się na strony Naczelnego Sądu Administracyjnego, a dokładniej, na strony Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych. Przyznam się, że nie wiedziałem, że coś takiego jest i że na dodatek bardzo fajnie to działa. Wyszukiwanie jest dość proste, a wyniki ładnie się podświetlają (tzn. chodzi mi o to, że podkreślają się szukane słowa w treści znalezionego orzeczenia, co bardzo ułatwia szybkie wyszukiwanie interesujących nas fragmentów). Z ciekawości znalazłem sobie jedno orzeczenie, dotyczącego interesującego mnie kiedyś przypadku znaku towarowego pn. „Mleko dzisiejsze”. Taki znak został kiedyś przyznany przez Urząd Patentowy RP, o czym informował m.in., ukazujący się niestety bardzo krótko, informator przygotowywany przez Panią Hannę Fedorowicz (tzn. on może jest i dalej przygotowywany, ale na pewno odpłatnie) – zob. tu. Następnie jednak WSA w Warszawie stwierdził, że takie oznaczenie ma charakter informacyjny, zatem nie może podlegać rejestracji (Wyrok 31 stycznia 2006 r. VI SA/Wa 1965/05). Od tego wyroku wniesiono skargę kasacyjną do NSA, którego orzeczenie udało mi się właśnie znaleźć we wspomnianej wyszukiwarce. Dla porządku podam, że także NSA odmówił przesłanek do rejestracji takiego znaku, podając, że:

W treści spornego znaku widoczny jest bowiem mylący jego charakter z braku odniesienia do konkretnego cyklu produkcji lub obrotu oznaczonego nim towaru. Nawet przy założeniu, że chodzi o mleko wprowadzone do obrotu w dniu dzisiejszym, jego sprzedaż w każdym innym terminie oznaczałaby zawarcie w treści znaku danych niezgodnych z prawdą. O zdecydowanej przewadze takich właśnie sytuacji świadczy wielodniowy termin przydatności mleka do spożycia, limitujący jego dopuszczenie do obrotu handlowego. Jak trafnie przypomniał WSA, znak towarowy zawiera dane niezgodne z prawdą, gdy może wywołać fałszywe wyobrażenie przeciętnego odbiorcy co do przeznaczenia, działania, cech użytkowych itp. Ocena jego treści jest dokonywana z punktu widzenia przeciętnego odbiorcy, a do uznania znaku za mylący wystarcza, gdy już niewielka grupa konsumentów może być wprowadzona w błąd co do cech towaru. W dodatku chodzi tu o artykuł spożywczy powszechnie nabywany i dlatego eksponowana w skardze kasacyjnej gruntowna wiedza konsumentów o procesie technologicznym poprzedzającym skierowanie mleka do sieci sprzedaży i jego przydatności do spożycia, nie podważa dokonanej przez WSA i Urząd Patentowy oceny znaku jako oznaczenia zawierającego dane niegodne z prawdą.

Przedmiotowe orzeczenie NSA przynosi dodatkowo kilka uwag na temat charakteru sprzeciwu w pwp oraz odpowiedzi na pytanie, czy „jeśli decyzja o udzieleniu prawa z rejestracji znaku towarowego została wydana pod rządami ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych /Dz.U. nr 5 poz. 17 ze zm./, a ogłoszenia w „Wiadomościach Urzędu Patentowego” informacji o udzieleniu tego prawa dokonano po wejściu w życie ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej /Dz.U. 2001 nr 49 poz. 508, obecnie – Dz.U. 2003 nr 119 poz. 1117 ze zm./, to wobec takiej decyzji można wnieść sprzeciw na podstawie art. 246 w związku z art. 316 ust. 4 tej ustawy.”

Poniżej wklejam odpowiednie fragmenty uzasadnienia, a całość można przeczytać po wyszukaniu: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, data wydania 25 października 2006r., sygnatura II GSK 154/06.

Sprzeciw jest więc nową instytucją procesową funkcjonującą obok trybu unieważnienia prawa na wniosek podmiotu mającego w tym interes prawny. Możliwość wniesienia sprzeciwu nie jest uzależniona od stanu prawnego z dnia wydania decyzji, lecz od stanu obowiązującego przed upływem 6 miesięcy od wspomnianego opublikowania informacji o udzieleniu prawa. Wynika to z wypracowanej w doktrynie zasady aktualności przy stosowaniu nowych przepisów procesowych w sprawach niezakończonych przed ich wejściem w życie, która znalazła odbicie w art. 316 ust. 4 i art. 317 Prawa własności przemysłowej. Postępowanie o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy kończy się dokonaniem wpisu tego prawa do rejestru znaków towarowych /art. 149 Prawa własności przemysłowej/ i ogłoszeniem o wpisie zamieszczonym w „Wiadomościach Urzędu Patentowego” /art. 232 Prawa własności przemysłowej/. Od tego ostatniego zdarzenia biegnie 6-miesięczny termin do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 246 Prawa własności przemysłowej.
Zgodnie z art. 316 ust. 4 Prawa własności przemysłowej postępowanie związane ze zgłoszeniem wynalazku, wzoru użytkowego, wzoru przemysłowego, znaku towarowego i topografii układów scalonych w Urzędzie Patentowym toczy się od dnia wejścia w życie ustawy /tj. od dnia 22 sierpnia 2001 r./ według jej przepisów, z zastrzeżeniem art. 318 i art. 319.
Jeżeli więc decyzja o udzieleniu prawa została wydana pod rządem „starego” prawa /ustawy o znakach towarowych/, a ogłoszenie o wpisie dokonano po wejściu w życie nowej ustawy /Prawa własności przemysłowej/, to wobec takiej decyzji można wnieść sprzeciw na podstawie art. 246 w związku z art. 316 ust. 4 Prawa własności przemysłowej.

« »